Graffiti-art in de straten van Ibarra...

Legging

Breedbeeld-tv’s, grote koelkasten, glimmende horloges en de nieuwste mobiele telefoons. De materialistische luxe van de westerse wereld dringt zich steeds meer op aan de Ecuadoriaanse bevolking. Gaan wij in Nederland juist terug naar de basics met een biologische maaltijd op een steigerhouten tafel, hier doen ketens als Kentucky Fried Chicken en de Pizza Hut erg goede zaken. Ze hebben het beste hout en het lekkerste eten van eigen grond, maar de meeste Ecuadorianen lijken toch een meerwaarde te hechten aan producten van overzee. Ook op straat gaan de mensen voor hip met veelal een namaakmerk. Maar ze gaan met hun sneakers en skinny jeans in ieder geval met de tijd mee.

Voor de gemiddelde toerist is dit niet het ideaalbeeld van een exotische trip naar een land in ontwikkeling, maar de plaatjes in de reisgidsen zijn ook in het echt te bewonderen. In het dorpje Otavalo kleden veel locals zich nog naar de authentieke klederdracht. Ze zijn zichtbaar beretrots op hun hagelwitte bloesjes met zelfgemaakte borduursels,fluwelen schoenen en ingevlochten haren. Dit dragen ze niet alleen op een dag als Koninginnedag, maar altijd, want hun culturele identiteit heeft niks met een koningshuis te maken. Dat ze daarna met de hele familie in de nieuwste Chinese terreinwagen stappen in plaats van op een paard, vertroebelt het romantische beeld van de westerse toeschouwer wel een beetje. Maar we kunnen het ze niet kwalijk nemen. De wereld verandert en zij hebben het volste recht om mee te doen.

Maar hoelang kunnen ze hun eigenwaarde en tradities nog behouden? In het binnenland zijn er indianenstammen, die al heel goed weten hoe de wereld in elkaar steekt. Want zodra er een bootje met toeristen aan land komt, ruilen ze snel hun spijkerbroek met Blackberry om voor een rieten rokje met peniskoker. En voor wat extra dollars willen ze ook nog wel een gek dansje doen, waarvan wij denken dat het eeuwenoud is. Ook maken de Ecuadorianen houten maskers van bijzondere koppen, maar je moet niet vragen naar de oorsprong of betekenis. De marketingstrategie is dat wij buitenlanders het mystiek vinden, maar bij hen komt het voor geen goud aan de muur.
Het enige wat gelukkig nog niet lijkt te zijn doorgedrongen, is het ’Barbie-complex’. Het begeerlijke maatje 36 wordt hier nauwelijks geambieerd. De vrouwen, hoe mollig ook, kennen geen schaamte, geen eierkoek of Sonja Bakker, alleen maar pure trots. Ze paraderen in volle glorie voorbij, zelfs in een nietsverhullende legging. Want ook die is in groten getale overgewaaid.

(Column 3 ´Coreanne in Quito´, voor De Gooi- en Eemlander, april 2011)

Muchos colores

Awesome Otavalo

Autogek

Bij het meer Yahuarcocha in de provincie Imbabura komen op zondag tientallen families samen voor een wandeling, bootje varen, het eten van een visje of een picknick. Rond het meer ligt een opvallend gladde weg die leuk is voor een soepel ritje, maar vooral om de auto eens goed te laten zien. Keek ik op Brink in Laren nog mijn ogen uit bij een Maserati of een Bentley, hier is de show verbluffender. De Ecuadorianen zijn dol op hun wagens. Ze worden gepimpt met gekleurde lampjes op de grill en achterbumper, met idiote toetergeluiden of verbreed door dikke banden tot ver buiten de wielkassen te plaatsen. En wie zijn automerk zat is, plakt er gewoon een nieuwe op zoals ’Lambourrini’, want niemand remt hier voor een spelfoutje. Voor een echt nieuw model sluiten sommige Ecuadorianen met alle liefde een flinke lening af, ook al slokt die maandelijks de helft van het salaris op. Maar wie rijdt, is hier de man.


Een ruig zondagsritje...

In de hoofdstad Quito is verkeer een hot item. Onlangs is de lasergun geintroduceerd en vorig jaar werd Pico y Placa ingevoerd, een systeem waarbij auto’s – afhankelijk van het laatste cijfer op de kentekenplaat - een dag in de week niet tijdens de spits de weg op mogen. Het lijkt de files te beperken, ook al gaan er geruchten dat rijke Ecuadorianen gewoon een tweede auto kopen. Want welke regel er ook wordt ingevoerd, er worden er tegelijkertijd net zoveel aan de laars gelapt. Bellen onder het rijden of stoppen op de snelweg voor een plasje of het bijvullen van de ruitensproeier is heel normaal. Net als rechts inhalen en rechts afslaan bij rood licht. In mijn stadje geeft verkeer uit noordelijke richting voorrang aan dat vanuit het zuiden en op rotondes zoek je het zelf maar uit. Ondanks het chaotische tafereel gaat het allemaal goed, maar voor deze Hollandse automobiliste, die blind vaart op een stopbord of haaientand, is er geen chocola van te maken. Gewoon doorkarren lijkt het beste.
Yahuarcocha stroomt aan het einde van de zondagmiddag weer leeg. De bootjes gaan naar de kant, kleedjes worden opgevouwd, prullenbakken volgepropt en de kinderen op de achterbank gezet. Een witte Toyota rijdt langzaam voorbij. Uit de openstaande achterklep steken vier bruine schoenen en twee kruintjes van gitzwart haar. Het wordt hoog tijd voor een nieuwe zeszitter, moet pa gedacht hebben.

(Column 2 ´Coreanne in Quito´, voor De Gooi- en Eemlander, april 2011)

Sleutelbos

Landen op de luchthaven van Quito is al een ervaring op zich. Het vliegtuig maakt eerst een grote draai boven de stad en duikt dan tussen de bergketens door naar beneden. De duizenden huizen in de vallei en tegen de immense heuvels zorgen voor een mooi plaatje, maar een beetje gevaarlijk is het wel. Quito bouwt dan ook aan een nieuwe luchthaven. Op een langgerekte bergtop, ver buiten de bebouwing, prijkt al een gloednieuwe verkeerstoren tegen een heldere blauwe lucht.

Een paar uur eerder, tijdens een tussenstop op het vliegveld van Panama, ruik ik Zuid-Amerika al een beetje. Een zoetige geur die doet denken aan zonnebrandolie op vakantie, vermengd met een vleugje benzine. I love it. Het doet me goed na uitzwaaien op Schiphol, waar ik me na de douane in een soort van niemandsland bevind. Dit gevoel hangt letterlijk uit mijn handbagage: aan de rode keycord, die herinnert aan de open dag van De Gooi- en Eemlander, zit nog één sleutel. Die van het huis van mijn zus. Dit is dus alles achterlaten. 

Hello, new world!

Op Quito wacht manlief met Ecuadoriaanse zonnebloemen en het nieuws dat de kust van Ecuador wordt bedreigd door een tsunami vanuit Japan. Mijn hart klopt in meerdere opzichten. In de auto luisteren we naar het nieuws op de radio, dat meldt dat honderden families per bus worden geëvacueerd naar het binnenland. ,,Moeten we niet helpen?’’, vraag ik aan Chepo, zoals hij hier genoemd wordt. Hij lacht en rijdt in een pittig tempo door naar mijn nieuwe woonplaats die ver van de kust op een slordige 2200 meter hoogte ligt. Ons huis ligt nog iets hoger en wordt omheind door een haag van bloeiende bougainvilles. Op het erf scharrelen twee honden, kippen en sinds kort ook twee kleine koeien, die tuinman Manuel gaat vetmesten voor een extra zakcentje. Hij is de eerste met wie ik hier kennismaak, alleen wil hij zijn vieze hand niet met de mijne schudden. Ook voegt hij er nog een overbeleefde ’at your service’ aan toe. Gelukkig komt die nederigheid bij mij niet over, want volgens Chepo sta ik zelf nog bij elke Ecuadoriaan te knikken als een nerveuze Chinees. Het is wennen. Mijn sleutelbos is nog niet gegroeid, maar dat gaat snel gebeuren. Het vakantiegevoel maakt langzaamaan plaats voor een nieuw thuis. Ik ben geland.

(Column 1 ´Coreanne in Quito´, voor De Gooi- en Eemlander, april 2011)

Kleine vulkaan

De Cunrru, Imbabura, Ecuador.



Halverwege...

   
De vulkaan Cunrru in de provincie Imbabura lijkt een kleintje, maar toch was het een steile klim van bijna twee uur tot de top. Eenmaal boven op ruim 2700 meter - compleet gesloopt en buiten adem - wachtten varkens, schapen, paarden en een bijzonder meer bedekt met rode algen.



Wat zijn ze lelijk...

 

En wat is dit toch mooi...

Flores Cunrru

Parada bonita

 

Leuk gezelschap bij de bushalte...





Mooi publiek bij Cochasqui...

Paaaaella!

 

Na een hoop Spaanse woorden en zinnen stampen, leerde ons klasje tijdens de laatste les Spaans hoe een echte authentieke paella te maken. Heel erg lekker en zoals Carolina dat doet - gewoon alles in een paellapan gooien en koken maar - lijkt het best gemakkelijk, maar ik moet eerst maar eens zien of dat in m'n eentje gaat lukken...

Paella vindt zijn oorsprong in het Latijnse woord patella (pan), maar mooier is natuurlijk het 'para ella' verhaal: een speciaal maal voor haar gemaakt (de koningin van Spanje). Volgens Carolina is het dan ook een gerecht dat vaak door mannen wordt gemaakt, in Spanje dan. Zouden ze echt zo romantisch zijn, die Spanjaarden?

En op verzoek van Carolina, wie ook Spaans (en paella maken) wil leren: http://www.spaanselesamersfoort.eu/

Beeld van Mompiche (Ecuador)

Strand zoals een strand eigenlijk hoort te zijn...

The Galapagos Islands Part 4

En daar ga je als pasgeboren zeeschildpad over het strand op weg naar je eerste duik. Net uit je warme eitje, moederziel alleen...
We hadden het geluk om dit moment te mogen meemaken - een unicum volgens de gids - want de beestjes maken die oversteek meestal 's nachts. En dat is maar beter ook...
Tientallen mensen stroomden toe met camera's en een hoop 'oeh's' en 'ahh's'. Na een hophophop over het strand en de eerste plens water op z'n snoetje was het al afgelopen voor de kleine. Een fregatvogel nam een duik en weg was-ie. One minute of fame...

The Galapagos Islands Part 3

Slapen op een katamaran op de Galapagos is al bijzonder, maar zo ook medepassagier Gloria, een 85-jarige (!) birdwatcher uit California. Met haar verrekijker en wandelstok ging ze overal mee naartoe, wat enorm handig was, want we hadden allemaal geen vogelgids meer nodig. Wat een slimme, gezonde en moedige vrouw en wat een humor. We hebben wat af gelachen, vooral toen er bij een poeltje - waar normaal honderden flamingo's bivakkeren - geen 'kip' te zien was. Gloria bleef turen door haar glaasjes, hardop zeurend: 'I hate nature'...

 

(Foto's: CvL©)

The Galapagos Islands Part 2

Is that a flamingo?

Sally lightfoot crabs (Foto's: CvL©)

The Galapagos Islands Part 1

Bestaat er iets mooiers dan zwemmen met een babyzeeleeuwtje en vogels die niet voor je wegvliegen als je dichterbij komt? Je begeven op de Galapagos-eilanden voelt een beetje alsof je niet meer bestaat, want de dieren merken je niet eens op... Je loopt en zwemt zo tussen de zeeleeuw-, iguana-, zeeschildpad-, en vogelfamilies door. Zelfs een haai is hier nog maar een beetje eng... Ik had dan ook nooit gedacht dat ik op mijn blote voeten in de sporen van Charles Darwin zou lopen. Wat een ervaring, wat een andere wereld. Was het overal maar zo... Met heel veel dank aan Chepo. (Foto's: Coreanne van Leeuwen)

Ik met kat Fitz in DAG 2008

Kat Fitz en ik stonden model voor een artikel in DAG. (Vormgeving: Peter Nilsson)